शेवटचा फोन

अमितच्या आयुष्यातील एक दिवस, दुसऱ्यांसारखा सामान्य दिवस नव्हता. सकाळपासूनच ऑफिसमध्ये कामाचा ढिगारा त्याच्यावर पडला होता. त्याच्या डेस्कवर स्टॅक केलेल्या फाइल्स, कागदपत्रे, आणि नोटबुक्स जणू त्याच्यावर उंच दगडांची तांदळवत होती. स्क्रीनवर चालणाऱ्या प्रेझेंटेशनची स्लाइड्स, इमेल्सची पंक्ती, आणि लगातार येणारे कॉल्स प्रत्येक मिनिटात त्याला निर्णय घ्यावे लागायचे. हाताखाली कंप्युटरचे कीबोर्ड, फाइल्स, डोळ्यांसमोर स्क्रीन सगळं एकमेकात गुंफलेलं, आणि तो त्यात बुडलेला.

त्याच्या बाजूला सहकारी बसलेले होते, प्रत्येकजण स्वतःच्या कामात बुडला होता. काही लोक फोनवर बोलत होते, काही लोक प्रोजेक्ट्सवर लक्ष केंद्रित करत होते, काहीजण आपल्या लॅपटॉपवर कोड लिहीत होते. ऑफिसमध्ये हलकी वातानुकूलनाची गूंज, कॉफी मशीनचा आवाज आणि कधीकधी खिडकीतून येणाऱ्या शहराचा गोंगाट —हे सगळं अमितच्या कानात घुमत होतं, पण त्याला त्यात काहीही समजत नव्हतं. डेस्कवर बसून तो कामात इतका गुंतला होता की त्याच्या फोनवर चमकलेले नाव त्याच्या मनात जरी आलं, तरी त्याने विचार केला, “आई नक्की काही छोटे काम सांगत असेल, नंतर कॉल करतो,” आणि फोन साइलेंटवर ठेवला.

हिले तीन कॉल त्याने न बघताच बाजूला ढकलले.
मनात विचार, “आईला कळतच नाही… किती काम असतं इथे.”

चौथ्यांदा पुन्हा स्क्रीनवर तेच नाव झळकलं.
या वेळी त्याने त्रासलेल्या चेहऱ्याने फोन उचलला.

“हॅलो…” त्याने कोरड्या आवाजात म्हटलं.

फोनच्या दुसऱ्या बाजूला आईचा हलका आवाज होता, थरथरणारा—
“अमित…”

तेवढंच. एकच शब्द.
इतक्या प्रेमाने, इतक्या हळू.
जणू त्या एका शब्दात सगळं काही सांगायचं होतं.

पण अमितच्या डोक्यात कामाचा ताण उसळला.
तो चिडला.

“आई! तुला कळत नाहीये का? मी फोन उचलत नाही म्हणजे कामात आहे! एवढं साधं का नाही समजत? सतत फोन, फोन… मला त्रास होतोय!”

आई काही बोलली नाही.
फक्त काही क्षण शांतता.

आई काही बोलली नाही. फक्त काही क्षण शांतता. अमितने त्राग्याने फोन कट केला. स्क्रीन काळी झाली आणि तो पुन्हा संगणकाच्या स्क्रीनमध्ये बुडाला.

त्याच वेळेस त्याच्या डोळ्यातून हलकी थकवा जाणवू लागली. हात थरथरायला लागले, डोळे लाल, आणि मनातल्या मनात ताण इतका वाढला होता की तो स्वतःला नियंत्रित करत होता. प्रत्येक प्रेझेंटेशनची स्लाइड, प्रत्येक इमेलची प्रतिसादाची वेळ, प्रत्येक सहकाऱ्याचा प्रश्न  सगळं त्याच्यावर ओझं वाटत होतं.

संध्याकाळ जवळ येत होती. तो अजून प्रोजेक्टवर काम करत होता, डेस्कवर कपडे, नोटबुक्स, आणि फाइल्सने जागा भरलेली होती. सहकारी गेलेले, फोन बंद, ऑफिस शांत. अमितचा मनावरचा ताण हळूहळू शिथिल होत नव्हता. स्क्रीनवर आलेले रिपोर्ट्स, कंप्यूटरची गूंज, आणि खुर्चीवर बसताना होणारी हलकी खळखळ — हे सगळं त्याला अजून जास्त ओझं वाटत होतं.

संध्याकाळी त्याचं काम संपलं. टीम लीड्स त्याचं कौतुक करत होते, “ग्रेट जॉब, अमित!” “आज तू नसतास तर कामच अडलं असतं!” तो हसत होता, पण आतून थकलेला, रिकामा. ऑफिस रिकामं होतं. लाइट्स मंद. संगणक बंद. फक्त अमित आणि त्याच्या कुर्सीचा हलका आवाज.

तो बॅग भरत होता, की अचानक पुन्हा फोन वाजला. या वेळी आईचं नाव पाहून त्याच्या चेहऱ्यावर हलकं हसू आलं. “आता बोलतो शांतपणे. आत्ता वेळ आहे,” त्याने स्वतःशी विचार केला.

फोन उचलला, पण आवाज आईचा नव्हता. वडिलांचा आवाज होता, थकलेला, तुटलेला: “अमित… आई गेली रे.”

अमित थकून गेला. “काय? काय बोलताय तुम्ही?… कशाला असं बोलता?” त्याचा आवाज अडखळला.

वडील पुन्हा म्हणाले, जणू तो स्वतःस हात ठेवू शकत नाहीत: “अमित… तुझी आई गेली रे… गेली…”

एक क्षण.
एक सेकंद.
एक शांतता.

आणि त्या क्षणात अमितच्या जगाचा पाया कोसळला.

त्याच्या हातातून फोन खाली पडला.
डोळ्यांत पाणी आपोआप आलं.
त्याचं शरीर थरथरलं.
तो ऑफिसच्या मध्यभागी उभा राहिला  सभोवती अंधार, शांतता, रिकामेपणा.

आणि आतूनही तो तितकाच रिकामा.
जसा ऑफिस रिकामं होत गेलं होतं तसाच.

त्याच्या डोळ्यांसमोर फक्त तो एक शब्द फिरत होता 
आईने हळूवार, प्रेमाने म्हटलेला एक शब्द “अमित…”

आणि त्याने केलेले ते कठोर शब्द.
ती कट केलेली कॉल.
तो क्षण ज्यात तिने काहीतरी सांगायचं होतं…
पण तो ऐकायला तयार नव्हता.

त्याचं आयुष्य त्या एकाच क्षणात कोसळलं होतं.
त्याने शेवटचा फोन कट केला होता…
आणि आयुष्यभरासाठी स्वतःला एक वेदना मिळाली होती 
जी कधीही संपणार नव्हती.