Kathārang

अमितच्या आयुष्यातील एक दिवस, दुसऱ्यांसारखा सामान्य दिवस नव्हता. सकाळपासूनच ऑफिसमध्ये कामाचा ढिगारा त्याच्यावर पडला होता. त्याच्या डेस्कवर स्टॅक केलेल्या फाइल्स, कागदपत्रे, आणि नोटबुक्स जणू त्याच्यावर उंच दगडांची तांदळवत होती. स्क्रीनवर चालणाऱ्या प्रेझेंटेशनची स्लाइड्स, इमेल्सची पंक्ती, आणि लगातार येणारे कॉल्स प्रत्येक मिनिटात त्याला निर्णय घ्यावे लागायचे. हाताखाली कंप्युटरचे कीबोर्ड, फाइल्स, डोळ्यांसमोर स्क्रीन सगळं एकमेकात गुंफलेलं, आणि तो त्यात बुडलेला. त्याच्या बाजूला सहकारी बसलेले होते, प्रत्येकजण स्वतःच्या कामात बुडला होता. काही लोक फोनवर बोलत होते, काही लोक प्रोजेक्ट्सवर लक्ष केंद्रित करत होते, काहीजण आपल्या लॅपटॉपवर कोड लिहीत होते. ऑफिसमध्ये हलकी वातानुकूलनाची गूंज, कॉफी मशीनचा आवाज आणि कधीकधी खिडकीतून येणाऱ्या शहराचा गोंगाट —हे सगळं अमितच्या कानात घुमत होतं, पण त्याला त्यात काहीही समजत नव्हतं. डेस्कवर बसून तो कामात इतका गुंतला होता की त्याच्या फोनवर चमकलेले नाव त्याच्या मनात जरी आलं, तरी त्याने विचार केला, “आई नक्की काही छोटे काम सांगत असेल, नंतर कॉल करतो,” आणि फोन साइलेंट...

  संध्याकाळची वेळ झाली होती, ऑफिसमधून बाहेर पडण्याची वेळ झाली होती. घड्याळ पाहिले तर सात वाजले होते. रोजच्या सारख्या धावपळीच्या दिवसानंतर घरी जाण्याची वेळ झाली होती. मी मोबाइल उचलून पाहिले आज बायकोचा मेसेज आलेला नव्हता. “चला, आज काम संपलंय, घरी जाऊन थोडं विश्रांती घेऊ,” असा विचार मनात आला.. पाऊस पडायचा अंदाज होता, म्हणून आता लगेच निघायला हवं!. मी बॅग घेतली आणि खाली पार्किंगकडे निघालो. जिथे नेहमी माझी बाइक लावलेली असते, आज ती जागा रिकामी होती. दुसरी कोणतीही बाइक तिथे नव्हती. थोडा शोध घेतला, पण काहीच दिसले नाही. मग दिसली बाइक एका कोपऱ्यात. मग मी गेला आणि बाइक घेतलीआणि संध्याकाळच्या थंड हवेत रस्ता पकडला. वातावरण ताजेतवाने आणि थंडसर होतं; हलक्या थेंबांनी ओलेले रस्ते, वारा, थोडं सावल्या आणि हलकासा धुकं सगळं नैसर्गिकचं शांततेत झुलत होतं.रस्त्यावर पाहिलं, एक भाजीवाला गरम-गरम भजी काढत होता. वा वा! या वातावरणात गरम भजी तर नक्कीच पाहिजे. घरी गेल्यावर बायकोला सांगितलं, “आज गरम भजी कर!” रस्त्यात थोडं पुढे गेल्यावर रोजच्या ट्रॅफिकमध्ये अडकून थोड्या अंतरावर आलो. अचानक जोरात पाऊस सुरू झाला...