शिखंडी
आज युद्धाचा दहावा दिवस संपला होता… सूर्य बराच आधी अस्ताला गेला होता, पण कुरुक्षेत्र अजूनही झोपलेलं नव्हतं. क्षितिजावर उरलेला केशरी प्रकाश काळ्या अंधारात विरघळत होता, आणि त्या मंद प्रकाशात रणभूमीचं भयानक रूप अधिक स्पष्ट दिसत होतं. माती… ती आता माती उरलीच नव्हती. ती लाल झाली होती रक्ताने, घामाने, आणि हजारो अपूर्ण स्वप्नांनी. कुठे रथांच्या चाकांनी खोल खोल खाचा पडलेल्या, कुठे घोड्यांच्या टापांनी जमीन फाटलेली, आणि कुठे तलवारींच्या वारांनी उडालेली धूळ अजून हवेत तरंगत होती. जिथे सकाळी रणशिंग वाजलं होतं, जिथे हजारो रथ विजेसारखे धावत होते, जिथे वीरांच्या गर्जना आकाश फाडत होत्या… तिथे आता फक्त एक विचित्र, अंगावर काटा आणणारी शांतता पसरली होती. पण ती शांतता मृत नव्हती… ती जिवंत होती वेदनेने, आक्रोशाने, आणि शेवटच्या श्वासांच्या आवाजाने. जिकडे तिकडे जखमी सैनिक पडले होते. कोणाचा हात तुटलेला, अजूनही तलवारीची मूठ घट्ट पकडलेली… कोणाच्या छातीत बाण घुसलेला, आणि प्रत्येक श्वासासोबत रक्त बाहेर येत होतं… कोणीतरी डोळे उघडे ठेवून आकाशाकडे पाहत होता जणू शेवटचा प्रश्न विचारत होता: “हे सगळं कशासाठी?” क...